.........
زمان كنا احنا التلاته لنا اوضه واحدة..دلوقت لكل واحد فينا اوضه...زمان كانت احلامنا واحدة دلوقت لكل واحد احلامه...زمان كنا بنشخبط سوا...دلوقت بقى كل واحد ليه طريقة مختلفة فى الشخبطة
زمان كنا تلاتة...دلوقت بقينا خمسة_فى عين العدوين_لكل واحد اوضة..ومكان خاص يشخبط فيه
الفترة اللى فاتت كانت من اكتر فترات حياتى صعوبة..مريت بكل الصفعات الممكنة..تخلى من اكتر الناس قربا الى قلبى..انهيار حصن مكنتش متخيله انه هينهار فى يوم...وطول عمرى كنت فاكرة انى ممكن اتحامى فيه..مسئولية كبيرة اترمت على...ولحظة لن انساها ابدا...اللحظة اللى كانت اقل خسائرها ..هى خسران رفيق طفولتى ..أخى...وكان ممكن تتطور لأكتر من كدا...بس ربنا كبير قوى ولطف بالكل
بس كمان اكتشف حاجات كتيرة فى نفسى
انى صبورة ...ووقت الشدة بشيل واتحمل...انى ممكن اتحكم فى اعصابى...انى بحلل النفسيات بشكل صحيح ومدهش
انى وحيدة....بكل ماتعنيه الكلمة
نهايته هرجع اشخبط هنا تانى
وكل عام وأنتم بخير
علياء
.
.
السبت, 22 سبتمبر, 2007
طول عمرى كان نفسى اشغبط على الحيطة..بس لأسباب نظافية بحته لم يحدث هذا ابدا..وتظل جدران غرفتى على حالها...لبنى فاتح حالم..والكثير من البوسترات الجميلة الملونة
زمان..كانت ماما بتحط بين سريرنا والحيطه لوح ابلاكاش عشان الحيطة بتبقى ساقعة فى الشتا..وممكن كدا نبرد...اللوح دا..كان المكان الوحيد المتاح لنا للشغبطة دون مشاكل...لسه فاكرة الأشكال العجيبة اللى بتمثل البشر..الاجسام مكعبات والرؤوس دواير...والاطراف مجرد خطوط
<<الصفحة الرئيسية
.
.
